Als je dit leest, zijn WordPress en ik blijkbaar toch tot een vergelijk gekomen.

Ik twijfel al langer over een eigen blog. Het voelde ergens nogal egocentrisch om een plek te maken voor mijn gedachten. Alsof ik daarmee beweer dat ik een mening heb die dringend door de wereld gehoord moet worden.

Maar zo schrijf ik eigenlijk niet.

Mijn teksten zijn zelden afgewerkte standpunten. Het zijn eerder reflecties die ontstaan omdat iets blijft hangen, schuurt of vragen oproept. Ik schrijf om te begrijpen wat ik denk. En ik krijg regelmatig terug dat mensen daarin iets herkennen, erdoor geraakt worden of zelf verder beginnen denken.

Dat gaf uiteindelijk het laatste duwtje.

Op LinkedIn deelde ik al vaker #schrijfselsinhetweekend Alleen houdt LinkedIn nogal van kort en flitsend. Ik kan veel, maar van weinig woorden ben ik niet. Hier hoeft dat gelukkig ook niet.

Op WoordenVoorOnderweg krijgen mijn gedachten wat meer ruimte. Over mensen en systemen. Over werk, leiderschap en zorg. Over relaties, identiteit, verlies, ouderschap en alles wat zich niet zo makkelijk in één vakje laat stoppen.

Ik heb geen strakke planning, contentstrategie of ambitie om wekelijks vijf levenslessen af te leveren. Soms zal hier veel verschijnen. Soms mogelijk even niets. Dat is dan ook informatie. 😉

Verwacht geen sluitende antwoorden. Wel woorden die onderweg vorm krijgen.

Fijn dat je een stukje meeloopt.