De kracht van huilen

Voor mijn eerste echte blogtekst had ik natuurlijk een wat veiliger onderwerp kunnen kiezen.

Iets over leiderschap. Over taal. Over systemen en mensen.

Maar goed. We beginnen met huilen. 😅

De kracht van kwetsbaarheid is intussen dertien jaar oud en staat op menig boekenrek. Het idee dat kwetsbaarheid en kracht samen kunnen gaan, is dus niet bepaald nieuw.

Althans niet in theorie.

In de praktijk lijkt onze waardering voor kwetsbaarheid toch frequent enkele voorwaarden te kennen. Ze lijkt best welkom wanneer ze bewust gekozen, goed verwoord en enigszins beheerst wordt gebracht.

Tranen houden zich niet altijd aan die voorwaarden. Ze komen niet zelden vóór je zelf hebt kunnen beslissen wat je wilt laten zien.

En dan volgt opvallend vaak als eerste woord: “sorry”.

Ik hoor het in mijn werk, bij vrienden, thuis. En ik zeg het zelf ook.

Meestal begint het nog redelijk waardig. Je bent iets aan het uitleggen, liefst genuanceerd en in mooie volzinnen. Tot je stem trilt, je lip een eigen plan trekt en je lichaam informatie openbaar maakt die jij nog liever even intern had gehouden.

“Oei. Sorry. Het gaat wel.”

En misschien is dat niet eens gelogen.

Je kunt huilen en tegelijk nog altijd oké zijn. Dat een emotie zichtbaar wordt, betekent niet automatisch dat ze je overspoelt.

Bij mezelf merk ik nog iets anders. Zodra ik toon dat iets me raakt, begin ik bijna automatisch de ander gerust te stellen. Ik word ongemakkelijk van het idee dat iemand nu voor mij zou moeten zorgen.

“Het gaat wel” betekent dan ook: je hoeft dit niet te fixen of van mij over te nemen.

Al zit daar bij mij wellicht ook een patroon. Voor iemand anders zorgen voelt behoorlijk vertrouwd. Iemand voor mij laten zorgen vraagt duidelijk nog wat oefening.

Omgekeerd denk ik, wanneer iemand bij mij huilt, eigenlijk nooit: wat een zwak mens.

Ik voel soms wel ongemak. Omdat ik niet meteen weet wat ik moet doen. Iets fixen? Een zakdoek aangeven? Iets zeggen? Troosten?

Zo zitten er plots twee mensen rond één paar tranen, die allebei proberen te bepalen wat er nu nodig is. Zonder handleiding uiteraard…

We associëren tranen nogal snel met zwakte of controleverlies. Misschien omdat we emotieregulatie gemakkelijk verwarren met emoties onder controle houden. Alsof goed reguleren betekent dat niemand iets aan je merkt.

Terwijl een emotie toelaten en uiten zonder ze meteen te onderdrukken óók een manier kan zijn om ermee om te gaan.

Dat maakt elke huilbui niet automatisch heilzaam. Tranen lossen niet noodzakelijk iets op en brengen ook niet altijd opluchting. Maar ze betekenen evenmin dat iemand de controle kwijt is.

Je kunt huilen en toch stevig staan. Je kunt het ook perfect droog houden en vanbinnen behoorlijk onderuitgaan.

Sterk en stevig zijn lang niet hetzelfde. En emotieregulatie betekent niet dat niemand iets aan je mag merken.

Ik heb deze tekst langer in mijn notities laten staan dan nodig. Over huilen schrijven en dat vervolgens op een professioneel platform zetten, voelde spannend.

Passie, gedrevenheid en enthousiasme delen we zonder veel gêne. Tranen voelen blijkbaar toch minder professioneel.

Dat ik net hiermee mijn blog begin, betekent niet dat het plots niet meer spannend voelt. Misschien zegt het vooral iets over wat ik hoop dat WoordenVoorOnderweg mag worden: een plek voor gedachten die niet eerst volledig afgerond, opgelost of onder controle hoeven te zijn.